|
|
Door alle ellende heen: Wonderen gebeuren in Irak!
Zal het bloed van Mgr. Paulus Faraj Raho, priester Yusuf Adel Abudi, priester Ragied Aziz Ganie en priester Paulus Iskander tot verbroedering leiden tussen de diverse Aramese denominaties in Irak?
Hoe zou een gemiddelde Westerling reageren als men zou horen dat de Ierse Dominee Ian Paisley op bezoek is bij de Paus in Rome om samen koffie te drinken en Bijbel te lezen? Waarschijnlijk met ongeloof en verbazing. En de media die zo’n nieuws zou publiceren zou door velen niet serieus worden genomen. Toch lijken dergelijke wonderen in Irak plaats te vinden. Het lijkt alsof het bloed van Mgr. Faraj Raho, priester Yusuf Adel Abudi, Aziz Gannie en Paulus Iskander iets teweeg heeft gebracht in Irak.
Door alle ellende, ontreddering, bloedvergieten, deportaties en moord heen, vinden er nu gebeurtenissen plaats in Irak die tot voor kort door velen als onmogelijk zouden worden bestempeld. We zullen hieronder het een en ander uitleggen wat wij hiermee bedoelen.
De Westerse Protestante/Katholieke haat en vijandschaap werd ook naar het Midden-Oosten gebracht en geďmplementeerd binnen de Aramese natie door de Westerse missionarissen in de 16e en 19e eeuw. Deze onderlinge haat is gruwelijk te noemen. En sommige buitenstanders werken hard mee, waarschijnlijkheid uit onwetendheid, om deze haat in stand te houden. In Irak zijn er de volgende Aramese denominaties, te weten:
Deze denominaties kunnen elkaar niet uitstaan en koesteren weerzienwekkende haat jegens elkaar. Zowel Katholieke als Protestante missionarissen hebben deze haat aangepraat en geďmplementeerd binnen ons volk door hen te verdelen. Deze koloniale en geestelijke interventie werd uitgevoerd door omkoping en chantage van geestelijken, het ophitsen van zoon tegen vader, dochter tegen moeder, familie tegen familie, dorp tegen dorp, en heeft ongekende haat en leed veroorzaakt binnen onze natie resulterend in hun ondergang in het Midden-Oosten.
De Oost- Aramese “Assyriërs” beschouwen zich superieur en zijn zo fanatiek/nationalistisch dat ze deze valse naam met alle mogelijke middelen de andere denominaties proberen op te dringen. Ze koesteren ten diepste een diepe minachting voor andere denominaties, omdat zij zich niet laten spannen voor hun karretje. Het lukt hen echter telkenmale wel om sommige Westerse politici voor hun karretje te spannen. De Chaldeeërs zijn minder fanatiek, maar hebben diepe minachting voor de West- Aramese Syrisch- Orthodoxen, omdat ze hen als “afvalligen” beschouwen, precies zoals eeuwen lang door Rome werd gepropageerd en ingeprent. De West- Aramese Syrisch Katholieken koesteren precies dezelfde minachting voor de Orthodoxen
De enige rustige groep, geminacht en verwaarloosd en in een hoekje gedrukt door het Westen; die probeert onder zeer zware omstandigheden Christus Jezus van de Bijbel te eren; zijn de West- Aramese Syrisch- Orthodoxen.
De Oost-Aramese Nestoriaanse professor John Joseph heeft een gedegen onderzoek gedaan naar het gedrag van de Katholieke en Protestantse missionarissen. Hij geeft enkele voorbeelden over de onderlinge haat van de missionarissen die in Urmia (Iran) onder de Oost-Aramese Nestorianen werkten. Op blz. 98 van z’n boek refereert hij naar originele bronnen en citeert een protestante missionaris die over Katholieken zegt, ‘ gij de vijand van het gerechtigheid, gij het kind van de duivel’, kan worden worden toegepast, die individu is de Europese Jezuďet in zijn moedwillige pogingen om de Protestante missionarissen tegen te houden en te beletten….. Een van de eerste werken van de Amerikaanse missie drukkerij in Urmiya was een traktaat in het Syrisch getiteld , “ Tweeëntwintig goede redenen om geen Rooms Katholiek te zijn”…. De verdorven doctrines en praktijken van de Katholieken worden door het schrift aan de dag gelegd door een serie van teksten”
Dit soort haat werd van beide kanten het veelal alfabete, gehersenspoelde en omgekochte Aramese volk ingeprent, gediffundeerd, op scholen en seminaries onderwezen en van generatie op generatie doorgegeven.
De meeste Westerlingen hebben zich in de loop van de tijd weten te ontworstelen van deze onderling haat. Het probleem is echter dat er bij ons de tijd stil heeft gestaan en wij nog steeds met deze onderlinge haat zitten opgeschept wat onverminderd voortduurt tot in onze dagen. En dat is ook het geval in Irak.
(Meer hierover: http://www.aramnahrin.org/Dutch/Aramese_Geestelijke_genocide.htm)
De moord op Mgr. Paulus Faraj Raho en priester Yusuf Adel Abudi heeft geleid tot wonderen
De moord op de Oost- Aramese Chaldese bisschop van Mosul, Mgr. Paulus Faraj Raho, West- Aramese Syrisch Orthodoxe priester Yusuf Adel Abudi heeft vanuit geestelijk oogpunt gezien voor bijna aardverschuivingen gezorgd in Irak. We bedoelen hiermee de positieve toenadering tussen diverse Aramese denominaties. In bijna alle delen van Irak, met name het noorden, werden vreedzame bijeenkomsten georganiseerd waaraan de geestelijken van diverse denominaties deelnamen om met elkaar de afschuwelijke moord op Mgr. Faraj Raho te verwerken. Eeuwen oude muren van haat, gebouwd door de haatdragende activiteiten van de Westerse missionarissen in de 16e en 19e eeuw, werden omver gehaald en gezamenlijk werd het verlies van Mgr. Faraj Raho herdacht in gebed en tranen. Wij gaan dit toelichten door het opnoemen van enkele voorbeelden.
1. 17-3-2008: Gezamelijke herdenking door de West- Aramese Syrisch Katholieken en Syrisch Orthodoxen in de St. Smuni kerk van Bartella.
De eerste wonderbaarlijke gebeurtenis die we willen opnoemen is de gezamenlijke optocht en gebed in de Syrisch- Orthodoxe kerk St. Smuni van Bartella in het Noorden van Irak voor de vermoorde Mgr. Paulus Faraj Raho. Bartella wordt hoofdzakelijk bewoond door de West- Aramese Katholieken en Orthodoxen.
Deze gebeurtenis is daarom wonderbaarlijk, omdat de haat en minachting van de Aramese Katholieken is zo groot voor de Orthodoxen, dat ze eerder met hun vijanden willen samenwerken dan met hun eigen vlees en bloed.
Deze haat is bijvoorbeeld duidelijk in Nederland zichtbaar geworden. Enkele Aramese katholieke families uit Irak (Bartalla, Baghdeda) zijn naar Nederland gevlucht. Wat hebben de Aramese Orthodoxen toen gedaan? Ze zijn naar de kampen gegaan met hun auto’s en hebben hen uitgenodigd in de Syrische Orthodoxe kerk en eten aangeboden. Ze hebben hun kerk beschikbaar gesteld voor hen om te bidden. Toen kwam een Aramese Katholieke priester uit Irak. De vriendschappen werden opeens gebroken, ze wilden opeens niets meer met Orthodoxen te maken hebben en gedroegen zich als vreemden. In Irak is dit veel erger! Men werkt liever samen met een Moslim dan met hun medechristenen! Dit is fanatisme vermengd met religie! En wie heeft het allemaal in hun harten geplant? Het waren zeker geen kabouters of marsmannetjes! Nee, dit afschuwelijke verschijnsel is door het Westen, in dit geval Katholieken, ingeplant en aangeleerd.
2. 16-3-2008: Gezamenlijke dienst door Oost- en West- Arameeërs in de Oost-Aramese Chaldese St. Addai kerk van Karemlesh.
Nadat Mgr. Sleimun Warduni de dienst beëindigde in het Oost- Aramese dialect, begonnen de West- Arameeërs in het West- Aramese dialect te bidden en te zingen. Buitengewoon ontroerend doch ook zeer wonderlijk dat ze gebroederlijk naast elkaar zaten te bidden.
3. Donderdag 27-3-2008: West- Aramese Katholieken en Orthodoxen herdenken gezamenlijk de dood van Mgr. Faraj Raho in Qaraqos (Baghdeda)
Een grote gezamenlijke bijeenkomst werd gehouden door de West-Aramese Syrisch Orthodoxen en Syrisch Katholieken in Qaraqos, noorden van Irak. Onder de vele deelnemers waren onder andere de Syrisch- Orthodoxe bisschop van Mosul Mgr. Saliba Shamoun, de Syrisch- Orthodox bisschop Isaak Saka en de Syrisch- Katholieke bisschop Baselius Circis Qasmusa. Met natuurlijk daarnaast vele diakenen, priesters en monniken. Er werd een vreedzame optocht gehouden en in de kerk van St. Gorgis werd een gezamenlijke dienst gehouden ter herdenking van Mgr. Faraj Raho. Een buitengewoon wonderbaarlijke gebeurtenis.
4. Zondag 6-4-2008: De Oost- Aramese Chaldese Patriarch Amanuel Delly leidt een deel van de begrafenis dienst van Priester Yusuf Adel Abudi.
Westerse Politici, geestelijken…..
Er zijn sommige politici en geestelijken in het Westen die zich oprecht zorgen maken over de toestand van de Christenen niet alleen in Irak, maar ook in anderen delen van het Midden-Oosten. Deze mensen werken hard en willen uit de diepste van hun hart de Aramese Christenen helpen. Ze zijn echter slecht geďnformeerd waardoor, ondanks goede bedoelingen, hun inspanningen tot onbegrip kunnen leiden bij de mensen waar het omdraait. Doordat ze slecht op de hoogte zijn van de haatdragende zaken uit het verleden, kan hun goedheid gemakkelijk worden misbruikt door hen die een persoonlijke agenda nastreven.
De boodschap voor deze goedwillende mensen is dit: Als U echt de vervolgde Aramese Christenen in Irak wilt helpen, dan dient U te proberen om eerst eenheid onder hen te smeden. Zolang er verdeeldheid en haat onder hen heerst, zullen zij altijd onder het juk van anderen als slaven leven. Zij zullen dubbel maal zo zwaar te lijden hebben als anderen. En dit verklaart inderdaad hun huidige belabberde toestand in Irak.
Hoe de Christenen te helpen in het Midden-Oosten, en dan speciaal nu in Irak? Het antwoord is: begin bij het begin, namelijk: Help eerst om eenheid te scheppen.
Alle andere hulp zal slechts tijdelijk werken. Daarom is er een belangrijke taak weggelegd voor de Katholieke en de Anglicaanse kerk die de oorzaak zijn geweest van dit leed en verdeeldheid.
De Westerse missionarissen zijn verantwoordelijk voor de geestelijke culturele genocide op het Aramese volk. De westerse diplomaten en missionarissen hebben leugenidentiteiten “Assyriërs” (19e eeuw) en “Chaldeeërs” (16e eeuw) uitgevonden en via omkoping, chantage en hersenspoeling het Aramese volk opgedrongen waardoor ze zijn ontworteld van hun oorsprong. Vervolgens hebben de missionarissen het volk tegen elkaar opgezet door het planten van een onoverbrugbare onderlinge haat en verdeeldheid- het bewijst het huidige fanatisme waar sommige Arameeërs zich aan schuldig maken, namelijk het fanatieke “Assyrische” ideologie. Dit werd bewerkstelligd door het opzetten van familie tegen familie, dochter tegen moeder, zoon tegen vader, dorp tegen dorp, verzwakking van een natie, vernietiging van hun culturele erfgoed door aanleren van valse identiteiten, introductie van een fanatiek nationalisme gebaseerd op de valse identiteiten, verscheuren van hun kerk, omkopen en hersenspoelen van hun leiders met het doel de natie te verzwakken enz.. enz. geschiedenis en identiteit, het aanleren van foute identiteiten enz.. enz..
In de 16e eeuw kwamen de Westerse Katholieke missionarissen naar het Midden-Oosten, dat toen een homogeen gebied was zonder grenzen, en hersenspoelden een deel van de Oost- Aramese geestelijkheid doormiddel van omkoping om zichzelf aan te duiden als “Chaldeeers” met als resultaat dat het Aramees bekend raakte als “ Chaldese” taal en een deel van de Aramese natie bekend raakte als “Chaldeeeuws” in sommige delen van de Westerse literatuur, de eerste aanval op de Aramese erfgoed.
Als gevolg van onderlinge haat en competitie tussen de Westerse Katholieken en Protestanten, werd hetzelfde proces in de late 19e eeuw herhaald, nu door de Anglicaanse Kerk en het overgebleven deel van de Oost- Aramese “Nestoriaanse” stammen van Hakkaria (grens Turkije – Irak) en Urmia (Iran) werden gehersenspoeld om zichzelf “Assyriërs” noemen – een term dat in beginsel puur geografische en alleen op Aramese Nestorianen werd toegepast. Het resultaat was dat het Aramees bekend raakte als “Assyrische” taal en de Aramese natie als “Assyrische” natie; dit was de tweede en meer ernstige aanval op de Aramese erfgoed – een soort geestelijke genocide. Hiermee hebben de Anglicanen van de Oost- Aramese Nestorianen fanatieke nationalistische racisten gemaakt die niet allemaal hun eigen volk haten, maar ook haat en racisme naar anderen toe uitstralen met alle gevolgen van dien voor ons volk niet alleen in Irak, maar in het hele Midden-Oosten. De Anglicanen dienen samen met Katholieken een plan van aanpak samen te stellen om de tot op de botten verdeelde en verminkte Arameeërs van Mesopotamië in ere te herstellen door hen te onderwijzen in hun Aramese geschiedenis en niet meer in de door hen uitgevonden valselijk en verwerpelijke benamingen “Assyriërs” en “Chaldeeërs”.
Dit zal dan het startpunt zijn voor het langzame herstel van de Aramese natie. Nadat op nationaal niveau alle Aramese denominaties zijn verenigd onder de Aramese vlag, zal het voor de Anglicaanse kerk en de Katholieke kerk veel makkelijker zijn om de Arameeërs, weliswaar geestelijk verschillend, ook op de geestelijke vlak meer tot elkaar te brengen. Immers, als ze weten dat ze een nationale gemeenschappelijk doel voor ogen hebben, dan zal dit ook z’n weerslag krijgen op het geestelijke vlak!
Alle andere pogingen zullen uiteindelijk tot niets leiden en zullen slechts van korte duur zijn. |